Blog > Komentarze do wpisu

Życie jak w Tochigi

To w końcu jest to książka o Japonii, czy nie jest? Mimo, że autorka z góry przeprasza, że... to nie jest książka o Japonii, wydawca reklamuje ją jako książkę, przedstawiającą m.in. „blaski i cienie życia w kraju Kwitnącej Wiśni”, co sugeruje kolejną pozycję dla japonofilów. Rozczarowanych czytelników, zarzucających książce właśnie to, że „to nie jest o Japonii” - nie brakowało. Pamiętam tę dyskusję w zeszłym roku, po wydaniu Życia jak w Tochigi. Nie dziwię się, w końcu, czy gdyby była to lektura o jakimś polskim zadupiu, byłoby wokół czego nakręcać marketing? A wiadomo, że każda książka o Japonii sprzeda się w Polsce jak ciepłe bułeczki.

No, ale do rzeczy. Życie jak w Tochigi jest – zgodnie z zapowiedzią Anny Ikeda – książką o jej życiu w Japonii, a nie stricte o Japonii. Autorka była szczera. Ikeda przede wszystkim pisze o sobie, o swoich doświadczeniach z dostosowywaniem się do życia w Kraju Kwitnącej Wiśni, o codzienności, np. o poszukiwaniu pracy, o zimach bez centralnego ogrzewania (dla mnie nie do wyobrażenia!), czy o wyprawie na świętą górę Nantai, a nawet o zrzędliwej japońskiej teściowej. O Japonii siłą rzeczy musi być, no bo jak oderwać swoją egzystencję od otaczającej nas rzeczywistości, ale absolutnie nie można oczekiwać od Życia jak w Tochigi powzięcia o tym kraju wyczerpujących, przewodnikowych informacji. Na pewno nie znajdziemy tu żadnej monografii o Kraju Wschodzącego Słońca, ani nawet reportaży podobnych do tych, popełnionych przez Joannę Bator. Niektóre opowieści Anny Ikedy mają typowo osobisty, niektóre bardzo praktyczny, a niektóre znowu czysto ciekawostkowy charakter. Autorka nie porusza z kolei wielu „żelaznych” japońskich tematów, takich jak zjawiska kawai, pornofilii, sakury, gejsz, itp. Życie jak w Tochigi to taka Japonia od kuchni, mało znana, bo i do regionu, gdzie mieszka autorka mało turystów dociera. Nie jest to również książka podróżnicza, w której kraj ten jest przedstawiany przez osobę „z zewnątrz”, poszukującą wrażeń i standardowych atrakcji turystycznych. Anna Ikeda znakomicie wtapia się w japońską rzeczywistość i – zamiast narzekać, jak to w tej Japonii jest dziwnie – czuje się tam, jak u siebie w domu. Jak się okazuje Japończycy sami są wychowywani w przekonaniu, że są „inni” od reszty świata, a reszta świata rzeczywiście ich tak traktuje. Tymczasem autorka kompletnie się tym nie przejmuje i w rezultacie odkrywa, że.... Japonia to taki sam kraj, jak wszystkie inne, a z Japończykami (wbrew panującym stereotypom) można się zaprzyjaźnić. Zresztą Ikeda to prawdziwa globtroterka, więc pewnie różnice kulturowe jej nie straszne.

Co tu dużo mówić, książka mi się podobała. Autorka pisze lekko, ze swadą i poczuciem humoru. Niektórym może nie podobać się taki zbyt potoczny, mało literacki język – mnie to nie przeszkadzało, trochę kojarzyło mi się to ze Stephenem Clarke. Czyta się bardzo dobrze i bardzo szybko, co zapewne jest spowodowane również dużą ilością zdjęć, zamieszczonych w książce. Szkoda tylko – uważam, że to spory błąd wydawcy – że zdjęcia te nie są opisane i że książka nie została wydana na lepszym papierze. Rok temu, kiedy zastanawiałam się nad zakupem Życia porównałam jego cenę do ceny chociażby Samsary, wydanej na eleganckim kredowym papierze, z mnóstwem zdjęć – i o 1/3 tańszej... Na koniec nadmienię, że aby zdobyć tę książkę, zapisałam się do kolejnej filii biblioteki w swoim mieście (co poskutkowało tym, że teraz już kompletnie gubię się w natłoku lektur). Ale warto było.

Anna Ikeda, Życie jak w Tochigi, Wyd. W.A.B., 2012

czwartek, 18 lipca 2013, joly_fh

Polecane wpisy

  • Światło między oceanami

    Wysepka na skraju dalekiej Australii. Miejsce, gdzie spotykają się Ocean Indyjski oraz Ocean Spokojny. Latarnia. Światło między oceanami. W to osamotnione miejs

  • Zaginiona księga z Salem

    Być może istnieje sporo książek traktujących o procesach czarownic w Salem, jednak ja jeszcze żadnej nie czytałam, dlatego Zaginiona księga z Salem była dla mn

  • Niewidzialna pani domu

    Jak to się dzieje, że 60-letnia była pielęgniarka nagle zaczyna pisać (wydawać) książki? Może przez całe życie czuła się sfrustrowana, niewidzialna? Tak jak boh

Co czytać?