Blog > Komentarze do wpisu

Błogosławieni, którzy robią ser

Głównym bohaterem tej powieści mógłby być ser. Ser wyrabiany z miłością i pieczołowitością i zajadany w towarzystwie dobrego wina. Wyobrażałam sobie taki ser, typu camembert, mięciutki, z aksamitną skórką, skrzypiący w zębach. Gdyby ser umiał mówić...

Księżna, rozpryśnięta na podłodze i cuchnąca, wypluła z siebie śmierdzącą szarą strużkę, co było jej sposobem uśmiechania się.

Poza serem jest tu wszystko, co w takiej książce powinno być: spokojne miejsce gdzieś w Irlandii (mogłaby też być Walia, Toskania, australijska zatoczka, czy nawet Mazury), rodzinna firma (serowarnia, ale świetna byłaby też winnica albo pensjonat) i oczywiście grono ludzi, którzy zjeżdżają się do tego zakątka, zagubieni i poranieni i błyskawicznie stają się "rodziną". Są też rodzinne tajemnice, pokręcone życiorysy, niechciane ciąże, kobiety skrzywdzone - jak zawsze - przez mężczyzn - i oczywiście MIŁOŚĆ. Miłość, która uderza jak grom z jasnego nieba, której nie można się oprzeć. To opowieść z rodzaju "bajek dla dorosłych", której przekaz jest taki, że jeśli nie wiemy co zrobić ze swoim życiem, zawsze możemy uciec gdzieś daleko, najlepiej na jakąś wieś - a wtedy napewno wszystko się ułoży. Nawet jeśli nawet się specjalnie nie staramy, żeby się ułożyło... nagle spotykamy właściwych ludzi i wszystko samo się dzieje. Jednak czy aby napewno? Główna bohaterka powieści, już tego raz spróbowała. Jako 17-latka bez żadnych umiejętności i pomysłu na swoje dorosłe życie, wyszła za mąż i wyjechała na egzotyczne wyspy. Tam przeżywszy z mężem kilkanaście lat nadal niczego się nie nauczyła, bo nawet się nie starała, spędzając czas na bujaniu w obłokach...nie zauważyła nawet tego, że mąż robi ją w bambuko - co trąci mi głupotą. Czyli ucieczka na drugi koniec świata nie podziałała, a Abbey nie wzbudziła mojej sympatii; czemu miałoby ją wzbudzać samo nieudacznictwo? Wydaje się, że jedynym marzeniem życiowym Abbey jest posiadanie męża i dziecka, a nie "odnalezienie siebie", bo wracając do rodzinnej Irlandii wpada z deszczu pod rynnę - rzuca się na dopiero co poznanego faceta, a to - mimo przesłania powieści - nie wróży jej raczej dobrze w kwestii ułożenia sobie życia. Oczywiście biorąc to wszystko na zdrowy rozsądek, a nie powieściowo. Sorry, jeśli to co piszę trąci sceptycyznem, ale przesłanie Błogosławionych dziwnie mi przypomina Dom nad rozlewiskiem

To nie jest zła książka - jest zgrabnie napisana i czyta się ją całkiem przyjemnie, ale po prostu to wszystko już było. Czytanie po raz n-ty tej samej historii o tym, jak proste, wiejskie życie, ucieczka od zgiełku tego świata okazują się najlepszym lekarstwem na złamane serca, już nie jest w stanie mnie poruszyć. Od początku wiemy o co w tym wszystkim chodzi i jak to się skończy. Jedyne co mnie w tej powieści zaciekawiło, to ser, opisy jego produkcji; to było coś stosunkowo oryginalnego:

Fee i Corrie pracowali w ciszy, nie przeszkadzając sobie nawzajem, przemykając koło cystern i pojemników niczym nici tworzące misterny wzór. Kiedy cysterna była już pełna, a temperatura osiągnęła stałe 35 stopni, Fee dodał zaczyn, pierwszy czynnik przyspieszający ścinanie się mleka i powstawanie odpowiedniego smaku sera. (...).                                      Dodanie podpuszczki rozpoczynało magię. Na ich własnych oczach znikało mleko, a pojawiał się ser. (...) W miarę upływu czasu mleko zamieniało się w gęstą śmietanę, by następnie rozdzielić się na wodnistą maślankę i pływającą w niej lśniącą, twardą, piękną masę. To był twarożek. A twarożek był dla nich tyle wart, co złoto. (...). Twarożek. To on dawał pierwszy posmak wszystkiego, co miało nadejść. Zapowiedź sera, którym się stanie. Obietnicę doskonałości.

Czytając te fragmenty miałam uczucie, że prawdziwym bohaterem tej książki jest właśnie ser i że jego "życie" interesuje mnie bardziej, niż perypetie bohaterów powieści.

Znalazłam też w tej powieści jedno, mądre zdanie:

Sekret leży nie w ślepym podążaniu za tradycją, ale [w tym] żeby wiedzieć, kiedy należy ją zmienić.

A żeby było "śmieszniej", ta sama autorka popełniła książkę, której fabuła rozgrywa się w winnicy w Szampanii... ciekawe o czym też może ona być...

Sarah-Kate Lynch, Błogosławieni, którzy robią ser (Blessed are the cheesemakers), Wyd. Prószyński i S-ka, Warszawa 2004

czwartek, 01 października 2009, joly_fh

Polecane wpisy

  • Światło między oceanami

    Wysepka na skraju dalekiej Australii. Miejsce, gdzie spotykają się Ocean Indyjski oraz Ocean Spokojny. Latarnia. Światło między oceanami. W to osamotnione miejs

  • Zaginiona księga z Salem

    Być może istnieje sporo książek traktujących o procesach czarownic w Salem, jednak ja jeszcze żadnej nie czytałam, dlatego Zaginiona księga z Salem była dla mn

  • Niewidzialna pani domu

    Jak to się dzieje, że 60-letnia była pielęgniarka nagle zaczyna pisać (wydawać) książki? Może przez całe życie czuła się sfrustrowana, niewidzialna? Tak jak boh

Komentarze
jj-jj
2009/10/02 08:25:31
właśnie to czytam i świetnie się zapowiada
-
clevera
2009/10/02 13:32:40
Po jej przeczytaniu, miałam wrażenie, że to książka dla tych którzy szukają atmosfery i nastroju, mimo, że podobna, powielona.:)
-
2lewastrona
2009/10/02 19:49:43
no sporo jest takich książek, ale nie przeszkadza mi to że temat się powiela. Mam ją chyba gdzieś ale jeszcze nie czytałam.
-
paper-lanterns
2009/10/03 19:04:55
trudno wymyślic coś oryginalnego a taki typ przyjemnie się czyta jak nie ma się pod ręką nic cierkawszego, film podobny pewnie też powstał :P
mimo wszystko jednak i ją zapamiętam :)
-
la_polaquita
2009/10/07 13:07:05
Nie czytałam ani tej książki, ani domu nad rozlewiskiem, ale po tym co napisałaś czuję, że nie są dla mnie. Tego typu wątki nie "pokrzepiają mi serca", ale denerwują właśnie sprzecznością ze zdrowym rozsądkiem.
Ale opisy robienia sera musiały być magiczne! Pamiętam jak w Anglii w miejscowości Cheddar zwiedziliśmy maleńką fabrykę chedaru. Niby są tam maszyny, ale one tylko pomagają, czuć, że to doświadczony człowiek robi taki pyszny ser. Pozdrawiam serdecznie!
Co czytać?